Hoewel de computer niet meer is weg te denken uit ons dagelijks leven, zijn er nog veel mensen, die het praktische gebruik ervan niet kennen. Het gaat hier niet om de jonge generatie, want die is opgegroeid toen de computer al bestond, maar om de al wat ouderen, die op school het computergebruik nooit hebben geleerd.
Ze zeggen dat de computer hen niet interesseert, hetzij omdat ze koppig vasthouden aan de traditionele schrijfmethoden, hetzij omdat ze de hele dag verplicht zijn (geweest) erop te werken bij het uitoefenen van hun beroep. Ook ik behoorde tot die laatste groep en daarom vertel ik mijn verhaal, in de hoop dat het zal worden gevolgd door vele anderen.
Het was ongeveer rond 1990 dat de eerste computers op mijn bureau in gebruik werden genomen. Omdat het hier een overheidsdienst betrof, duurde het nog verscheidene jaren voor alles met de computer gebeurde. Ondertussen werd er met verschillende programma’s, zelfs verschillende computers gewerkt.
Toch heb ik de laatste vijftal jaren de hele dag voor het computerscherm doorgebracht; en er was toen geen sprake van afwisselend werk of muisarm. Integendeel, het bureau werd gebruikt zowel voor schrijf- als computerwerk en de schermen waren veel onduidelijker dan nu. Bovendien had je maar toegang tot een beperkt deel van de gegevens, zodat je voor sommige handelingen telkens een beroep moest doen op diegenen, die daartoe gemachtigd waren. Zodoende kreeg ik een afkeer van de computer, want vroeger kon je in de registers nog altijd je licht gaan opsteken, terwijl de computer nu het machtinstrument werd van enkele ingewijden. Toen ik in 2000 ophield met werken, nam ik me voor om nooit meer op een computer te werken.
Na een achttal jaren zag ik hoe meer en meer gebruik werd gemaakt van internet op televisie en zelfs in de bibliotheek, zodat ik op zoek ging naar een manier om dat ook aan te leren. In de bibliotheek had men geen tijd en andere lessen waren dan weer te duur, totdat er in augustus 2008 een boekje in de brievenbus stak van CVO DE ORANJERIE, waarin een infoavond werd aangekondigd om in te schrijven voor computerlessen. Ik stelde vast dat ik vermindering genoot voor het inschrijvingsgeld als arbeidsongeschikte in het bezit van een attest van de federale overheid.
Zo begon ik mijn eerste computerles in de cursus internet. Het was meer dan acht jaar geleden dat ik nog voor een computerscherm had gezeten. De verandering was dus enorm. Ofwel werkte ik vroeger op ouderwetse computers ofwel waren ze enorm veranderd, ofwel beide, zodat ik de tweede les al in de cursus ‘Initiatie Informatica’ zat. Daar leerde ik op een heel andere manier met de computer werken. Dat wekte mijn interesse.
Het was nu niet meer eentonig en geestdodend werken. Integendeel, het was afwisselend, interessant werken en gaandeweg deed het bij mij iets ontwaken, dat lange tijd niet meer gebruikt werd: creativiteit en leergierigheid. Ik schafte me een laptop aan, die voor mij als een speelgoedtuigje is. Ik maakte er enkele versjes, briefjes en zelfs oefeningetjes op.
Hopelijk blijft het mijn interesse boeien, want nu zie ik het als een uitdaging om er vlot mee te kunnen werken. Waarschijnlijk zal dat wel zo zijn, want ik ben een mens, en mijn denkvermogen is beperkt, terwijl de computer een machine is, waarvan het geheugen altijd maar wordt vergroot en versneld.
Bron: een cursiste die anoniem wenst te blijven...
7 april 2009